loading...

» ស្វែងរកការងារសូមចុចទីនេះ www.pelprek.com

ចិន ៖ បុរសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា Kang Hu អាយុ ៣៣ ឆ្នាំត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាបានលោតទឹកសម្លាប់ខ្លួន តែសំណាងល្អមានអ្នកជួយសង្គ្រោះទាន់ពេលវេលា។

បើតាមការបញ្ជាក់ពីគ្រួសារក៏ដូចជាមិត្តភក្តិរបស់ជនរងគ្រោះបានឲ្យដឹង មុនដំបូងគេបានឃើញជនរងគ្រោះដើរចេញពីកន្លែងប្រារព្ធពិធីមង្គលការរបស់ខ្លួន ដើរសំដៅទៅកាន់មាត់ទឹក រួចដើរចុះដើរឡើងមួយជុំក៏លោតទឹកសម្លាប់ខ្លួនតែម្ដង។ ប្រភពបានបន្តទៀតថា ចំពោះមូលហេតុដែលគាត់លោតទឹកសម្លាប់ខ្លួនគឺដោយសារឃើញមុខកូនក្រមុំអាក្រក់ពេក។

បើតាមការចុះផ្សាយរបស់ dailystar បានឲ្យដឹងថា លោក Kang ត្រូវបានឪពុកម្ដាយបង្ខំឲ្យរៀបការនឹងនារី អាយុ ៣០ ឆ្នាំដែលគាត់មិនធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់ នាងមានឈ្មោះថា Na Jung ។ ដោយមិនអាចប្រកែកនឹងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួនបានលោក Kang ក៏សុខចិត្តរៀបការទាំងបង្ខំចិត្ត។ គាត់មិនដែលបានឃើញមុខអនាគតប្រពន្ធដែលឪពុកម្ដាយផ្សំផ្គុំឲ្យនោះទេ រហូតដល់ថ្ងៃមង្គលការទើបបានឃើញមុខ ប៉ុន្តែក្រោយពីបានឃើញមុខកូនក្រមុំរបស់ខ្លួនភ្លាម លោក Kang ក៏បានហួសចិត្តដើរចេញពីរោងការទៅលោតសម្លាប់ខ្លួនតែម្ដង ព្រោះតែកូនក្រមុំមានមុខមាត់អាក្រក់ ដែលគាត់មិនអាចទទួលយកបាន។

ចំណែកឯកូនក្រមុំមានការអាម៉ាស់ចំពោះភ្ញៀវដែលបានចូលរួមយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលកូនកំលោះបែរជាទៅលោតទឹកសម្លាប់ខ្លួននៅថ្ងៃរៀបការព្រោះទៅមុខរបស់ខ្លួនអាក្រក់ទៅវិញ៕
loading...
loading...


លោក​តា ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល អាយុ ៧២​ឆ្នាំ មាន​ឈ្មោះ​ដើម ជា ទត គឺជា​កវី​ជើង​ចាស់​ដ៏​ល្បី​ឈ្មោះ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​សៀវភៅ​ល្ខោន​យីកេ និង​កំណាព្យ​ជាច្រើន ជាអាទិ៍​មាន​ដូចជា រឿង​ល្ខោន​យីកេ «ទុំ និង ទាវ» សៀវភៅ និង​ការ​សម្តែង រឿង​ល្ខោន​យីកេ «ម៉ាក់ថឺង» ព្រម​ទាំង​សៀវភៅ និង​ការ​សម្តែង ព្រម​ទាំង​កំណាព្យ «ចម្រៀង​ចង្រិត​ដែក» ជាដើម។

ក្រៅ​ពី​នេះ ប្រជាជន​ខ្មែរ​ជា​ពិសេស​សិស្សា​នុ​សិស្ស​ខ្មែរ​ទូទៅ​បាន​ស្គាល់ កវី ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល តាម​រយៈ​ស្នាដៃ​សរសេរ​សៀវភៅ​ភាសា​ខ្មែរ​គ្រប់​កម្រិត ក៏​ដូចជា​មេរៀន​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​ធំ​ទៀត​ដែល​បាន​ដក​ស្រង់ និង​ស្រាវជ្រាវ​ពី​ឯកសារ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​នានា​ពី​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ជនជាតិ បារាំង អាមេរិក និង​ប្រវត្តិវិទូ​ខ្មែរ​ផង​ដែរ។

ប្រវត្តិ​សិក្សា​របស់​លោក ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ ភូមិ​សសី ឃុំ​កោះចិន ស្រុក​ពញាឮ ខេត្ត​កណ្តាល ក្នុង​គ្រួសារ​ជា​កសិករ​ធូរធារ​កាល​ពី​នៅ​ជា​កុមារភាព​លោក​បាន​មក​រៀន​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ៦០។ លោក​បាន​បញ្ចប់​ថ្នាក់​ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​រួច​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​វិទ្យាស្ថាន​ជាតិ​គរុកោសល្យ ឬ​ក៏​សាលា​ល្ខោន​ជាតិ ដោយ​ឆ្លង​កាត់​ការ​ប្រឡង​ជ្រើសរើស​យ៉ាង​ហ្មត់ចត់ និង​សម្រាំង​យក​តែ​អ្នក​មាន​ទេពកោសល្យ​ផ្នែក​សិល្បៈ​ពិត​ប្រាកដ​ប៉ុណ្ណោះ។

លោកតា​រំឭក​ថា៖ «សាលា​ល្ខោន​ជាតិ​មាន​តែ​មុខវិជ្ជា​ល្ខោន​និយាយ​មួយ​មុខ​គត់ ហើយ​ល្ខោន​ប្រភេទ​នេះ​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​សម័យ​សង្គម​រាស្រ្ត​និយម​របស់​សម្តេច នរោត្តម សីហនុ និង​ទទួល​បាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ទូទាំង​ប្រទេស»។

លោក​តា​បន្ត​ថា សាស្ដ្រាចារ្យ​ល្បីៗ​ដែល​ជា​អ្នក​ទទួល​បន្ទុក​រៀបចំ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ល្ខោន​និយាយ​មាន​ដូចជា​លោក​គ្រូ មាស គក់ គ្រូ ហង្ស ធុនហាក់ និង​លោក​គ្រូ ពៅ យូឡេង ជាដើម។

ក្រោយ​មក​នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍ ឆ្នាំ​៦០ ដដែល​នោះ​សាកល​វិទ្យាល័យ ភូមិន្ទ​វិចិត្រ​សិល្បៈ បាន​បើក​ដំណើរការ​ដាក់​បញ្ចូល​ឲ្យ​មាន​មហា​វិទ្យាល័យ​ចំនួន​ប្រាំ​ដែល​មាន​ដូចជា មហា​វិទ្យាល័យ សូន​រូប ស្ថាបត្យកម្ម បុរាណវិទ្យា នាដសាស្ត្រ និង​តូរ្យតន្ត្រី ហើយ​នោះ​ជា​ពេល​ដែល​លោក​តា​បាន​ចូល​រៀន​បន្ត​នៅ​ក្នុង​មហា​វិទ្យាល័យ នាដសាស្ត្រ ទៀត​ដែល​លោក​បាន​ចាប់​យក​មុខវិជ្ជា​សរសេរ​រឿង និង​សម្តែង​រឿង។

ខណៈ​ពេល​កំពុង​សិក្សា​លោក​បាន​ចុះ​ទៅ​ស្រាវជ្រាវ​អំពី​វប្បធម៌​សិល្បៈ​បុរាណ​ខ្មែរ​នៅ​តាម តំបន់​នានា​ក្នុង ប្រទេស​កម្ពុជា និង​យក​មក​រៀប​រៀង​ព្រម​ទាំង​សម្តែង​ជា​ថ្មី​ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ពី​ភាព​អស្ចារ្យ​នៃ​សិល្បៈ​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​បាន​ទូលំ​ទូលាយ​សា​ជា​ថ្មី។

លោក​កវី​ជើង​ចាស់​បាន​លើក​ឡើង​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​ទៅ ខេត្ត​តាកែវ ដើម្បី​ស្រាវជ្រាវ​រឿង​ល្ខោន​យីកេ​ជាច្រើន​ខែ​ពី​លោក​តា ឃី និង​លោក​តា ឌួង ដែល​លោក​ទាំង​ពីរ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ការ​សម្តែង​យីកេ​មហាជន​ដ៏​មាន​ប្រជាប្រិយ​ក្នុង​សម័យ​ដើម»។

ក្រោយ​ពី​សិក្សា​ស្វែង​យល់​និង​សរសេរ​ចងក្រង​ពី​ដំណើរ​រឿង​យីកេ​ចប់​សព្វ​គ្រប់ លោក​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក ភ្នំពេញ វិញ​និង​រៀបចំ​សាច់​រឿង និង​ការ​សម្តែង​ជា​ថ្មី​តាម​រយៈ​រឿង​ល្ខោន​យីកេ។

លោក​តា​បញ្ជាក់​ថា៖ «រឿង​យីកេ​ថ្មី​ដែល​ខ្ញុំ​រៀប​រៀង​ឡើង​វិញ​មិន​បាត់បង់​នូវ​អត្ថន័យ​ដើម របស់​សាច់​រឿង​នោះ​ឡើយ ហើយ​មាន​របៀប​រៀប​រយ​ជាង​យីកេ​មហាជន​ទៀត​ផង ដូចជា​ពេល​ឈុត​កម្សត់ គឺ​កម្សត់ កំប្លែង គឺ​កំប្លែង មិន​លាយ​ឡំ​គ្នា​ឡើយ។ នៅ​ពេល​ក្រុម​សិល្បៈ​សាកល​វិទ្យាល័យ​សម្តែង​សាច់​រឿង​ល្ខោន​យីកេ​របស់​លោក ឃី និង​តា ឌួង ជា​ថ្មី លោក​ទាំង​ពីរ​មាន​ការ​កោត​សរសើរ​ពី​ស្នាដៃ​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ក្រុម​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​សម្តែង​ចែក​ជូន​ដល់​ពលរដ្ឋ​ទូទៅ​តាម​រោង​មហា​ស្រព​នានា​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​នីមួយៗ​ទៀត​ផង»។

លោក​បាន​បន្ដ​ថា៖ «ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​បាន​ថា ការ​សម្តែង​ល្ខោន​យីកេ​រឿង ទុំ ទាវ មុន​ដំបូង​គឺ​នៅ​ក្នុង​ការ​សម្ពោធ​រោង​មហាស្រព សីហនុ ខេត្ត​កំពង់ចាម ដែល​ព្រះ​ករុណា​សម្តេច​ព្រះ នរោត្តម សីហនុ និង​ព្រះ​មហាក្សត្រ​បច្ចុប្បន្ន [ព្រះបាទ នរោត្តម សីហមុនី] យាង​ទត​ដោយ​ផ្ទាល់​ទៀត​ផង»។

លោក​តា​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា៖ «ក្រុម​សិល្បៈ​ខ្មែរ​យើង​បាន​ទទួល​ការ​គាំទ្រ​ជា​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​ទៅ​សម្តែង​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស ជា​ពិសេស ម៉ាឡេស៊ី ហើយ​ពេល​ត្រឡប់​មក​ខ្មែរ​វិញ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​រដ្ឋាភិបាល​សង្គម​រាស្ត្រ​និយម​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ផ្តល់​សិទ្ធិ​ទិញ​ឡាន​មួយ​គ្រឿង​ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់បង់​ពន្ធ​ដូច​គ្នា​នឹង​តំណាង​រាស្ត្រ​ដែរ»។

ស្នាដៃ​តែង​និពន្ធ​របស់​លោក​កវី ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល លោក​តា ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល បាន​បន្សល់​ទុក​នូវ​ស្នាដៃ​ជាច្រើន​ដែល​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា ៤ ប្រភេទ​ក្រោយ​ពី​បាន​ធ្វើ​ស្រាវជ្រាវ​យ៉ាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់។

ប្រភេទ​ទីមួយ​គឺជា​ក្រុម​ល្ខោន រួម​មាន​មហោរី យីកេ បាសាក់ និង​ល្ខោន​ចម្រុះ​ដែល​មាន​សិល្បករ​សម្តែង​ច្រើន​ពី ៥០០ ទៅ ១០០០ នាក់​ឯណោះ។

ប្រភេទ ទី២ គឺជា​ក្រុម​កំណាព្យ ដូចជា​សៀវភៅ​កំណាព្យ​ចង្រិត​ដែក ដែល​និយាយ​ពី​ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​របស់​ខ្មែរ​តាំង​ពី​សម័យ​ដើម ហើយ​ក្រោយ​មក​លោក​បាន​និពន្ធ​សៀវភៅ​កំណាព្យ​ខ្មែរ​អើយ​ខ្ញុំ​សុំ។ ថ្ងៃ​អនាគត​សៀវភៅ​នេះ​នៅ​តែ​អាច​ក្រើន​រំឭក និង​ដាស់​តឿន​ស្មារតី​ខ្មែរ​ឲ្យ​ឈប់​ឈ្លោះ​គ្នា​ត​ទៅ​ទៀត​ហើយ​ស្នាដៃ កំណាព្យ​មួយ​ទៀត​ដែល​មាន​ការ​និយម​ច្រើន​គឺ​សៀវភៅ​សិល្បៈ​តែង​និពន្ធ​កំណាព្យ​ដែល​អត្ថបទ​កំណាព្យ​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ដក​ស្រង់​យក​ទៅ​ដាក់​នៅ​ក្នុង​កម្មវិធី​សិក្សា​របស់​ក្រសួង អប់រំ ផង​ដែរ។

ប្រភេទ ទី​៣ គឺជា​ក្រុម​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ដែល​ស្នាដៃ​ចុង​ក្រោយ​របស់​លោក​គឺ​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ពង្សាវតារ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ខ្មែរ ដែល​រៀបរាប់​ពី​ប្រវត្តិ​របស់​ក្សត្រា​ខ្មែរ​គ្រប់​ជំនាន់ និង​អំពី​ព្រឹត្តការណ៍​សំខាន់ៗ​ដែល​កើត​ឡើង​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ ព្រម​ទាំង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខ្លីៗ​មួយ​ចំនួន​ទៀត។

រីឯ​ប្រភេទ ទី៤ គឺជា​ក្រុម​ស្រាវជ្រាវ ជា​ប្រភព​ឯកសារ​នានា​ដែល​រៀបរាប់​ពី​រឿង​រ៉ាវ​សង្គម​របស់​ខ្មែរ​ជំនឿ​សាសនា ទំនៀម​ទម្លាប់ វប្បធម៌ ប្រពៃណី និង​សិល្បៈ​ខ្មែរ​ច្រើន​ជាង ១០ ក្បាល​ទៀត។

ឯកសារ​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ក្នុង​របប ប៉ុល ពត

ជា​អកុសល​ក្នុង​របប ប៉ុល ពត ឯកសារ​របស់​លោក​តា​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​សល់​ទេ។ ប៉ុន្តែ ក្រោយ​មក​លោក​តា​បាន​ព្យាយាម​ស្វែង​រក​ឯកសារ​មក​វិញ​មួយ​ចំនួន និង​បាន​រក្សា​ទុក​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​គ្រួសារ «ជួន ជា» ស្ថិត​ក្នុង ភូមិ​ខ្លា​ត្រាំ ឃុំ​កំពង់​ហ្លួង ស្រុក​ពញាឮ ខេត្ត​កណ្តាល។

លោក​ឲ្យ​ដឹង​ថា៖ «មក​ដល់​ពេល​នេះ​តា​នៅ​តែ​មាន​គម្រោង​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​បន្ថែម​ពី វប្បធម៌​ខ្មែរ និង​ចង់​ស្វែង​រក​ឧបករណ៍​ខ្មែរ​ដែល​បាន​បាត់បង់​មក​រក្សា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​តា​សម្រាប់​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ​បាន​សិក្សា​និង​ស្គាល់​ពី​របស់​ខ្មែរ»។

បណ្តាំ​របស់​លោក​តា​កវី ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល ជូន​យុវជន​ជំនាន់​ក្រោយ

នៅ​ក្នុង​សម័យ​សាកល​ភាវូបនីយកម្ម​នេះ ការ​ជ្រាប​ចូល​នៃ​វប្បធម៌​របស់​ជាតិ​ដទៃ​ជា​រឿង​ធម្មតា វា​ដូច​ជា​ទឹក​ដែល​បាក់​មក។ តែ​លោក​តា​ផ្តល់​ជា​យោបល់​ថា៖ «តា​នៅ​តែ​មាន​សង្ឃឹម​ថា វប្បធម៌​ខ្មែរ​នៅ​តែ​ឈរ​មាំ។ បើ​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​ខិតខំ​បង្កើន​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​បាន​ពូកែ ខិតខំ​ពង្រីក​ចំណេះ​ដឹង និង​ថែរក្សា​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​មាន​ផង​នោះ​ទើប​វប្បធម៌​របស់​យើង​នឹង​នៅ​តែ​រឹង​ល្អ​ផូរផង់​ដដែល និង​មាន​ឱកាស​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ដល់​ពិភពលោក​ឲ្យ​បាន​យល់ និង​ទទួល​ស្គាល់»។

លោក​បាន​ផ្ដែ​ផ្ដាំ​ថា៖ «បើ​សិន​ជា​អ្នក​សិល្បៈ​វិញ ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​ពី​ជំងឺ​បី។ ជំងឺ ទី១ គឺ [ជំងឺ​ប្រុស​ស្រី] មិន​ត្រូវ​យក​ខ្លួន​ឲ្យ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​រឿង​ស្នេហា​ប្រុស​ស្រី​ពីរ​បី ដណ្ដើម​ពី​គេ​ឯង​ដែល​នាំ​ទុក្ខ​អាប់​ឈ្មោះ អាប់​រស្មី​នោះ​ទេ។ ត្រូវ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​ថ្លៃ ទើប​មាន​តម្លៃ​ដល់​សង្គម និង​គប្បី​នឹង​អ្នក​គាំទ្រ​របស់​យើង។ ជំងឺ ទី២ គឺ [ជំងឺ​ជោរ] មិន​ត្រូវ​មាន​សេចក្តី​ក្រអឺត​ក្រទម ឬ​ទំ​យើ លើ​ស្នាដៃ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ តែ​ត្រូវ​ចេះ​ដាក់​ខ្លួន និង​ចេះ​រាក់ទាក់​រាប់​អាន​មនុស្ស​ផង​ទាំង​ឡាយ​ពីព្រោះ​តាម​ពិត​ទៅ​យើង​ជា អ្នក​បង្កើត ឬ​បង្ហាញ​អ្វី​មួយ​ដល់​មហាជន ហើយ​មហាជន​ទេ​ដែល​ជា​អ្នក​ផ្តល់​តម្លៃ​មក​ឲ្យ​យើង​ជា​អ្នក​សិល្បៈ។ ជំងឺ ទី៣ គឺ [ជំងឺ​ល្មោភ​នឹង​លាភ​សក្ការៈ] ពេល​ណា​យើង​ធ្លាក់​ខ្លួន​ជា​ទាសករ​ទឹក​ប្រាក់ យើង​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ក្បត់​មនសិការ​ខ្លួន​ឯង។ ដូច្នេះ​ទើប​អ្នក​សិល្បៈ​ជំនាន់​ក្រោយ​គ្រប់​គ្នា​គួរ​គប្បី​កុំ​ប្រមាថ»។

គួរ​រំឭក​ថា លោក​តា កវី ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល សព្វ​ថ្ងៃ​ជា​ទីប្រឹក្សា​នៃ​ក្រសួង វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ​ដែល​មាន​ឋានៈ​ស្មើ​នឹង​រដ្ឋ​មន្រ្តី៕
loading...
loading...

ផ្អើលហ្វេសប៊ុកទៀតហើយ..!ស្រ្តីម្នាក់តាមទាន់ប្តីកំពុងនៅក្នុង បន្ទប់ជាមួយស្រីក្មេងថ្ងៃនះ..!!សូមទស្សនាវីដេអូដូចខាងក្រោម៖


loading...


loading...


ដែកគោលដែលមុតពោះទម្ងន់ជិត មួយគីឡូក្រាម

កាលពីថ្មីៗនេះ មានរឿងដ៏កម្រគួរអោយជឿមួយ ដោយគ្រូពេទ្យបានវះបាន ដែកគោលមានទម្ងន់ជិតមួយគីឡូក្រាមចេញពី ពោះក្មេងប្រុសម្នាក់ ក្រោយពីក្មេងរូបនេះឈឺពោះដោយមិនដឹងមូលហេតុ។
ក្មេងប្រុសវ័យ 15 ឆ្នាំ ដែលជាអ្នកភូមិមកពីទីក្រុង Ji’an ខេត្ត  Jiangxi ប្រទេសចិនខាងលើនេះ ត្រូវបានក្រុមគ្រួសារបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យមួយកន្លែងនៅតំបន់ Anfu ដែលនៅក្បែរនោះ ក្រោយពេលក្មេងរូបនេះ បានត្អូញត្អែរថា មានអាការៈឈឺពោះយ៉ាងខ្លាំង។
នៅពេលដែលក្រុមគ្រូពេទ្យបានថតស្កេនទៅស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះបានឃើញមានដែកគោលជាច្រើនគ្រាប់នៅជាប់ក្នុងពោះតម្រៀបគ្នាយ៉ាងរន្ធត់បំផុត។
យ៉ាងណាមិញ ក្រោយពីបានដឹងថា ពីរឿងនេះហើយក្រុមគ្រូពេទ្យបានសម្រេចចិត្តវះកាត់ភ្លាមៗផងដែរ ដើម្បីជួយសង្រ្គោះ ។ នៅពេលដែលវះកាត់រួច ចំនួនដែកគោលគឺមានចំនួនរហូតដល់ទៅ 200 ដើមឯណោះ ដែលវាមានទម្ងន់រហូតដល់ទៅ 800 ក្រាម (ស្មើរនឹង 8 ខាំ)។

រូបថតក្រោយពេលឆ្លុះកាំរស្មី X-RAY
លោកវេជ្ជៈបណ្ឌិត Zeng Xiang បានមានប្រសាសន៏ថា ក្មេងរងគ្រោះនេះបានឈឺពោះអស់រយៈពេលជាងមួយខែ មកហើយ ហើយនៅមុនពេលវះកាត់នេះ ខាងក្រោមគ្រូពេទ្យបានរៀបចំពេលពីរបីថ្ងៃឯណោះ។
Update: ជុំវិញករណីមួយនេះ យើងនៅមិនទាន់បានដឹងពីមូលហេតុដែលមានដែកគោលនៅក្នុងពោះរបស់ក្មេងប្រុស ម្នាក់នេះទេ តែមនុស្សជាច្រើនជឿជាក់ថា ក្មេងរូបនេះ ទទួលរងពីជម្ងឺចម្លែកមួយដែលគេអោយឈ្មោះថា pica ដែលអ្នកដែលកើតជម្ងឺនេះ តែងតែញ៉ាំវត្ថុប្លែកៗដូចជា៖ សក់, ដុំថ្ម , ថ្នាំលាបផ្ទះ , កញ្ចក់ , ដែកគោល ហើយនិងលាមកជាដើម នេះបើយោងទៅតាមគេហៈទំព័រ Thesun។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកលេងបណ្តាញអ៊ីនធើណេតកំពុងតែចង់ដឹងគ្រប់គ្នាពីអាថ៌កំបាំងដ៏ចម្លែកមួយនេះ   ហើយតែយើងនឹងចុះផ្សាយបន្តទៀត បើសិនជាមានរបាយការណ៏បន្ថែម៕

loading...
ប្រែសម្រួលពី៖ it1news68
loading...

 រឿងរ៉ាវនេះ នាពេលបច្ចប្បន្នតែងតែកើតមានឡើងស្ទើរតែរៀងរាល់ថ្ងៃ ជាពិសេសរឿងមនុស្សប្រុសមានស្រីថ្មី ។ Account ហ្វេសប៊ុក Nøt T Bç បានយកវីដេអូនេះមកបង្កោះក្នុងបណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុក ដោយវីដេអូនេះបង្ហាញថា ប្តីមានស្រីស្នេហ៍ ហើយប្រពន្ធតាមមកដល់បន្ទប់ តែប្រពន្ធមិនបានធ្វើអីទេ ហើយថែមទាំងនិយាយ “ខ្ញុំមកនេះមិនបានធ្វើអីងអ្នកឯងទេ ខ្ញុំឲ្យអ្នកឯងមានក្តីសុខ ហើយថែមទាំងនិយាយទៅកាន់ ស្រីស្នេហ៍របស់ប្តីថា ខ្ញុំមិនធ្វើអីអូនឯងទេ គ្រាន់ទេចង់ឃើញមុខមនុស្សប្រុសក្បត់”។ តែហួសចិត្ត ដែលប្តីនិយាយថាទៅកាន់ប្រពន្ធ ធ្វើដូចខ្លួនត្រូវអញ្ចឹង។


loading...



ដោយ ៖ វិសាល
ប្រភព៖ Khmernews
បើចង់ដឹងតែច្បាស់ សូមទស្សនាវីដេអូខាងក្រោម ៖
loading...

ចូរអ្នកស្រម័យមើលថា បើសិនជាអ្នកជ្រុះបាត់របស់អ្វីមួយដែលមានទំហំតូចប៉ុនបាតដៃចូលទៅគំនរសំរាមដែលមានទម្ងន់ 5 តោន តែអ្នកគិតយ៉ាងណាដែរ?

ចម្លើយនោះគឺវាពិតជាពិបាករកវាណាស់ តែសូមអរគុណដល់បុគ្គលិកបរិស្ថាននៅក្នុងទីក្រុងសៀពីងហៃទាំង 15 នាក់ដែលខំមានសណ្តានចិត្តស្វែងរកទូរស័ព្ទដៃមួយគ្រឿងដែលភ្ញៀវទេសចរណ៏បានជ្រុះធ្លាក់។

លោក Zhang Xiaoliang ដែលជាម្ចាស់ទូរស័ព្ទដៃដែលបានបាត់នេះ បានប្រាប់អ្នកកាសែតថា នៅក្នុងថ្ងៃកើតហេតុ រូបលោករូមជាមួយនឹងសង្សារ បានដើរដឹកដៃគ្នាកាត់សួនច្បារមួយដែលមានឈ្មោះថា  Yuyuan ដោយមិនបានប្រុងប្រយ័ត្ននោះទេ ហើយនៅពេលដែលញ៉ាបាយថ្ងៃត្រង់រួច ទើបដឹងថាទូរស័ព្ទដែលនៅខាងក្រោយបានបាត់។


 បុរសរូបនេះបញ្ជាក់ទៀតថា ទូរស័ព្ទរបស់លោក ពិតជាសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ព្រោះវាប្រើសម្រាប់ការធ្វើជំនួញរបស់លោក។

ទោះជាទូរស័ព្ទមួយគ្រឿងនេះបានបាត់ក៏ដោយ តែប្រព័ន្ធ GPS បានបញ្ជាក់ថា វានៅក្នុងគំនរសំរាមនេះឯង ហើយតាមប្រភពព័ត៌មានពីគេហៈទំព័រសៀងហៃ បានអោយដឹងថានៅក្រោយពេលដែលភ្ញៀវទេសចរណ៏បានជ្រុះទូរស័ព្ទដៃម៉ាក I-Phone 6 មួយគ្រឿងនេះ ក្រុមការងារបោលសម្អាតបាន។


ហើយក្រោយពីចំណាយពេល 3 ម៉ោងឯណោះនៅក្រោមកម្តៅថ្ងៃ 37 អង្សាសេ ទីបំផុតទូរស័ព្ទក៏ត្រូវបានរកឃើញ ដែលបានធ្វើអោយកម្លោះក្រមុំពីរនាក់ខាងលើនេះសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំងថែមទាំងបានអោយលុយម្នាក់ 1000 យន់ដែលស្មើរនឹង 15 ដុល្លាសហរដ្ឋអាមេរិកទៀតផង តែពូកគាត់បដិសេដដោយនិយាយថា នេះគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ពូកគាត់ទៅហើយដែលត្រូវជួយមនុស្សគ្រប់គ្នា៕


ភ្ញៀវទេសចរណ៏ដែលបានបាត់ទូរស័ព្ទ



loading...